Deklaracja

Sądzimy, że:

 

  1. Szkoła musi umieć działać bez szkolnego przymusu – to raczej swoboda wyboru i naturalna ciekawość świata powinna się tu stać zasadą. Jeśli dzieci mają prawo uczyć się tego, co je interesuje, to konsekwencją tej zasady powinien być zakaz zmuszania ich do uczenia się rzeczy ich nieinteresujących. Szkoła powinna wreszcie spróbować zaciekawić dzieci treścią swojej oferty.
  2. Absolutnie podstawowe znaczenie ma jakość szkolnej oferty programowej, jej szeroki (a nie elementarny) zakres, formacyjny charakter rozumiany w kategoriach intelektualnego i duchowego rozwoju człowieka. Kształcenie ogólne nie może polegać na próbach powierzchownego uczenia wszystkiego „po łebkach” – celem powinno być wychowanie człowieka zakorzenionego w intelektualnej i duchowej tradycji ludzkości, ceniącego piękno i wartość wiedzy, zdolnego odróżniać prawdę od fałszu i dobro od zła.
  3. Warsztatowa jakość oferty programowej powinna być skrojona na miarę tego, co szkolnej młodzieży oferują współczesne media.
  4. Intensywna promocja poznania jako wartości powinna dotyczyć całej kultury i odbywać się również poza szkołą.
  5. Szkolne „pensum wiedzy” nie ma sensu. Należy odchodzić od wszelkich form państwowej, scentralizowanej certyfikacji standardów wykształcenia i przymusu ocen na wszystkich poziomach edukacji.

 

Jakkolwiek radykalnie i utopijnie mogą brzmieć tak sformułowane cele, sądzimy, że zmiany w tych kierunkach mają szansę nastąpić nie w wyniku politycznych decyzji o reformach, ale na skutek procesów kulturowych, które da się uruchomić poza potężnym i zbiurokratyzowanym systemem państwowej oświaty. Szkoła zmieni się natychmiast, kiedy wiedza stanie się modna, a dzieci i młodzież zechcą się uczyć z naturalnej potrzeby poznania, z ciekawości świata i z pasji. Służą temu proponowane przez nas projekty Grecji i Archipelagu.